Οι τρεις κύριοι

Ο φοβητσιάρης κύριος Πάρκινσον

Ο κύριος Πάρκινσον ήταν πολύ φοβητσιάρης. Κυριολεκτικά έτρεμε όλη την ώρα. Έτρεμε όταν κοιμόταν, όταν ξυπνούσε, ακόμη και όταν περπατούσε. Ήταν πολύ φοβητσιάρης. Έτρεμε ακόμα και όταν πήγαινε να κατουρήσει, με αποτέλεσμα να μην πετυχαίνει την λεκάνη και να τα κάνει όλα χάλια. Το πιο φοβερό ήταν το ότι δεν ήξερε καν τι φοβόταν. Πήγαινε χρόνια σε ψυχαναλυτή, δοκίμασε βελονισμό, δοκίμασε παράνομα ανατολίτικα μαντζούνια που του έφερε ένας ξάδελφος του ναυτικός, ο οποίος πέθανε σε τροχαίο, αλλά τίποτα. Συνέχισε να τρέμει και να φοβάται, ώσπου μία μέρα απλά σταμάτησε. Σταμάτησε να τρέμει αλλά και να κινείτε. Ο γιατρός, ο οποίος είχε ξεχάσει τα γυαλιά του στο σπίτι, είπε ότι πέθανε. Μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε ότι ο κύριος Πάρκινσον δεν ήταν φοβητσιάρης, αλλά άρρωστος και για να τον τιμήσουν δώσανε το όνομα του στην αρρώστια του.



Ο ξεχασιάρης κύριος Αλτσχάιμερ

Ο κύριος Αλτσχάιμερ ήταν πολύ ξεχασιάρης. Κυριολεκτικά δεν θυμόταν τίποτα. Ξεχνούσε τον θερμοσίφωνα ανοιχτό, ξεχνούσε τα κλειδιά του, ξεχνούσε ακόμη και το όνομα του. Ήταν πολύ ξεχασιάρης. Ακόμη και όταν πήγαινε να κατουρήσει, ξεχνούσε να ανοίξει το φερμουάρ του παντελονιού του και γινόταν όλος χάλια. Το πιο φοβερό ήταν το ότι ξεχνούσε ότι ξεχνούσε. Πήγαινε χρόνια σε ψυχιάτρους, δοκίμασε βελονισμό, δοκίμασε παράξενα αφρικάνικα ροφήματα που του έφερε ένας ξάδελφος του καφετζής, ο οποίος πέθανε από δηλητηριασμένα μανιτάρια, αλλά τίποτα. Συνέχισε να ξεχνάει, ώσπου μία μέρα απλά σταμάτησε. Σταμάτησε να ξεχνάει αλλά και να θυμάται. Ο γιατρός, ο οποίος δεν είχε φαλάκρα, είπε ότι πέθανε. Μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε ότι ο κύριος Αλτσχάιμερ δεν ήταν ξεχασιάρης, αλλά άρρωστος και για να τον τιμήσουν δώσανε το όνομα του στην αρρώστια του.



Ο αρρωστιάρης κύριος Πέιτζ

Ο κύριος Πέιτζ ήταν πολύ αρρωστιάρης. Κυριολεκτικά ήταν πάντα ασθενής. Έβηχε, είχε πονοκεφάλους, ζαλάδες, αναιμίες, ακόμη και λιποθυμίες. Ήταν πολύ αρρωστιάρης. Όταν πήγαινε να κατουρήσει πάντα κατουρούσε και αίμα και αισθανόταν πολύ χάλια για αυτό. Το πιο φοβερό ήταν το ότι θυμόταν ακόμη πως είναι να μην είσαι άρρωστος. Πήγαινε χρόνια σε γιατρούς, δοκίμασε βελονισμό, δοκίμασε περίεργα ομοιοπαθητικά φάρμακα που του έφερε ένας ξάδελφος του σχιζοφρενής, ο οποίος πέθανε χωρίς να το μάθει κανείς, αλλά τίποτα. Συνέχισε να είναι άρρωστος, ώσπου μια μέρα απλά σταμάτησε. Σταμάτησε να είναι άρρωστος, αλλά σταμάτησε να είναι και καλά. Ο γιατρός, ο οποίος έφυγε βιαστικά, είπε ότι πέθανε. Μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε ότι ο κύριος Πέιτζ δεν ήταν αρρωστιάρης, άλλα άρρωστος και για να τον τιμήσουν δώσανε το όνομα του στην αρρώστια του, αλλά κάποιος μπερδεύτηκε και ξέχασε να γράψει ένα γράμμα από το όνομα του.