Ο ψευτοθόδωρος

Ο Θόδωρος ήταν μεγάλος ψεύτης. Έλεγε πάντα ψέματα. Θα μπορούσα να τον πω μυθομανή, αλλά τότε όλοι οι μυθομανείς στον κόσμο θα το θεωρούσαν μεγάλη προσβολή και θα μαζευόταν για να μου κάνουν μήνυση. Βέβαια κανένα δικαστήριο δε θα με καταδίκαζε αφού οι μηνυτές, ως αποδεδειγμένοι μυθομανείς, δεν θα γινόταν ποτέ πιστευτοί. Η σύγχρονη ψυχολογία ίσως να έχει μία επιστημονικοφανή ονομασία για την κατάσταση αυτή του Θόδωρου, όπως ‘ακραία και ακατάσχετη ψευτομανία’ ή ‘επίκτητη ανικανότητα δήλωσης αληθείας’ αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο Θόδωρος ήταν απλά και μόνο ένας μεγάλος ψεύτης.
Είχε δηλώσει για παράδειγμα ότι ήταν ο συγγραφέας του τηλεφωνικού καταλόγου και ότι επειδή πληρωνόταν με το όνομα είχε βάλει πολλούς παραπάνω Παπαδόπουλους απ’ ότι υπήρχαν, καθώς και μερικά άλλα ονόματα τα οποία θεωρούσε αστεία, όπως το Κατερίνα Κουτσοκλανιότογλου, το Πέτρος Μπάτμαν και το Γιώργος Δημητρίου. Με αυτόν τον τρόπο, έλεγε, είχε καταφέρει να μαζέψει μία αμύθητη περιουσία η οποία θα του επέτρεπε να πίνει μία μπύρα την ημέρα για όλο το υπόλοιπο της ζωής του. Επίσης δήλωνε ότι η Μόνα Λίζα ήταν πορτραίτο του και ότι μια φορά είχε κλάσει τόσο δυνατά που δημιουργήθηκε σεισμός στο Τόκιο. Πάντα έλεγε ψέματα. Τον ρωτούσαμε αν θα έρθει για καμιά μπύρα, μας έλεγε όχι και τελικά ερχόταν. Αν μας έλεγε ναι ξέραμε ότι δεν θα έρθει οπότε δεν τον περιμέναμε. Τον είχαμε συνηθίσει και παίρναμε πάντα ως δεδομένο το αντίθετο από αυτό που μας έλεγε. Μια μέρα όμως έγινε κάτι το οποίο μας άφησε όλους κατάπληκτους. Ο Θόδωρος δήλωσε ότι η Γη είναι στρόγγυλη.
Αυτό δεν είναι δυνατόν. Αν ο Θόδωρος λέει κάτι τέτοιο, και δεδομένου ότι ο Θόδωρος λέει πάντα ψέματα, αυτό σημαίνει ότι η Γη δεν είναι στρόγγυλη. Όλοι στην παρέα μείναμε εμβρόντητοι. Τι συμβαίνει; Αρχίσαμε να το μελετάμε. Ψάξαμε στην παγκόσμια βιβλιογραφία και είδαμε ότι εκτός από μια θεωρία ότι η Γη είναι επίπεδη και στηρίζεται στο καύκαλο μιας χελώνας και τα γραπτά του μητροπολίτη Αυγουστίνου Καντιώτη, οτιδήποτε γραμμένο μετά το 1493 έλεγε ότι η Γη είναι στρογγυλή. Τελικά αποφασίσαμε να οργανώσουμε μία εκστρατεία.Δανειστήκαμε την βαρκα του Θωμά, την γεμίσαμε με μπύρες και μετά δεν χωρούσαμε να μπούμε εμείς. Παρά τις αντιρρήσεις του Θανάση βγάλαμε μερικές μπύρες και στριμωχτήκαμε. Η βάρκα δεν άντεξε το όλο βάρος και πήγαμε κατευθείαν στον πάτο οπότε παρά τις αντιρρήσεις του Θανάση βγάλαμε μερικές ακόμα μπύρες. Τότε ο Θανάσης στεναχωρημένος που δεν τον υπολογίζουμε αποφάσισε να μας παρατήσει και να πάει σπίτι του με αποτέλεσμα να μειωθεί το βάρος και να μπορέσουμε να ξαναβάλουμε μέσα τις μπύρες. Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας το οποίο μας πήγε σε εξωτικά και περίεργα μέρη όπου δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Κάποτε φτάσαμε σε έναν τεράστιο φράχτη στη μέση της θάλασσας που είχε μία πινακίδα ΠΡΟΣΟΧΗ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΔΕΝ ΓΑΒΓΙΖΕΙ. Μετά από πολύωρη συζήτηση καταλήξαμε στο ότι ο σκύλος μάλλον δαγκώνει και καλό θα ήταν να γυρίσουμε πίσω, πράγμα που κάναμε παρά τις αντιρρήσεις του Θανάση, ο οποίος ενώ είχε φύγει είχε αφήσει μαζί μας τις αντιρρήσεις του. Τελικά ποτέ δεν μάθαμε αν ο Θόδωρος έλεγε ψέματα ή αλήθεια εκείνη τη μέρα αλλά αποφασίσαμε να σταματήσουμε να του κάνουμε παρέα γιατί μας έκανε όλο τράκες τσιγάρα.

Οι τρεις κύριοι

Ο φοβητσιάρης κύριος Πάρκινσον

Ο κύριος Πάρκινσον ήταν πολύ φοβητσιάρης. Κυριολεκτικά έτρεμε όλη την ώρα. Έτρεμε όταν κοιμόταν, όταν ξυπνούσε, ακόμη και όταν περπατούσε. Ήταν πολύ φοβητσιάρης. Έτρεμε ακόμα και όταν πήγαινε να κατουρήσει, με αποτέλεσμα να μην πετυχαίνει την λεκάνη και να τα κάνει όλα χάλια. Το πιο φοβερό ήταν το ότι δεν ήξερε καν τι φοβόταν. Πήγαινε χρόνια σε ψυχαναλυτή, δοκίμασε βελονισμό, δοκίμασε παράνομα ανατολίτικα μαντζούνια που του έφερε ένας ξάδελφος του ναυτικός, ο οποίος πέθανε σε τροχαίο, αλλά τίποτα. Συνέχισε να τρέμει και να φοβάται, ώσπου μία μέρα απλά σταμάτησε. Σταμάτησε να τρέμει αλλά και να κινείτε. Ο γιατρός, ο οποίος είχε ξεχάσει τα γυαλιά του στο σπίτι, είπε ότι πέθανε. Μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε ότι ο κύριος Πάρκινσον δεν ήταν φοβητσιάρης, αλλά άρρωστος και για να τον τιμήσουν δώσανε το όνομα του στην αρρώστια του.



Ο ξεχασιάρης κύριος Αλτσχάιμερ

Ο κύριος Αλτσχάιμερ ήταν πολύ ξεχασιάρης. Κυριολεκτικά δεν θυμόταν τίποτα. Ξεχνούσε τον θερμοσίφωνα ανοιχτό, ξεχνούσε τα κλειδιά του, ξεχνούσε ακόμη και το όνομα του. Ήταν πολύ ξεχασιάρης. Ακόμη και όταν πήγαινε να κατουρήσει, ξεχνούσε να ανοίξει το φερμουάρ του παντελονιού του και γινόταν όλος χάλια. Το πιο φοβερό ήταν το ότι ξεχνούσε ότι ξεχνούσε. Πήγαινε χρόνια σε ψυχιάτρους, δοκίμασε βελονισμό, δοκίμασε παράξενα αφρικάνικα ροφήματα που του έφερε ένας ξάδελφος του καφετζής, ο οποίος πέθανε από δηλητηριασμένα μανιτάρια, αλλά τίποτα. Συνέχισε να ξεχνάει, ώσπου μία μέρα απλά σταμάτησε. Σταμάτησε να ξεχνάει αλλά και να θυμάται. Ο γιατρός, ο οποίος δεν είχε φαλάκρα, είπε ότι πέθανε. Μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε ότι ο κύριος Αλτσχάιμερ δεν ήταν ξεχασιάρης, αλλά άρρωστος και για να τον τιμήσουν δώσανε το όνομα του στην αρρώστια του.



Ο αρρωστιάρης κύριος Πέιτζ

Ο κύριος Πέιτζ ήταν πολύ αρρωστιάρης. Κυριολεκτικά ήταν πάντα ασθενής. Έβηχε, είχε πονοκεφάλους, ζαλάδες, αναιμίες, ακόμη και λιποθυμίες. Ήταν πολύ αρρωστιάρης. Όταν πήγαινε να κατουρήσει πάντα κατουρούσε και αίμα και αισθανόταν πολύ χάλια για αυτό. Το πιο φοβερό ήταν το ότι θυμόταν ακόμη πως είναι να μην είσαι άρρωστος. Πήγαινε χρόνια σε γιατρούς, δοκίμασε βελονισμό, δοκίμασε περίεργα ομοιοπαθητικά φάρμακα που του έφερε ένας ξάδελφος του σχιζοφρενής, ο οποίος πέθανε χωρίς να το μάθει κανείς, αλλά τίποτα. Συνέχισε να είναι άρρωστος, ώσπου μια μέρα απλά σταμάτησε. Σταμάτησε να είναι άρρωστος, αλλά σταμάτησε να είναι και καλά. Ο γιατρός, ο οποίος έφυγε βιαστικά, είπε ότι πέθανε. Μετά από λίγο καιρό μαθεύτηκε ότι ο κύριος Πέιτζ δεν ήταν αρρωστιάρης, άλλα άρρωστος και για να τον τιμήσουν δώσανε το όνομα του στην αρρώστια του, αλλά κάποιος μπερδεύτηκε και ξέχασε να γράψει ένα γράμμα από το όνομα του.